Midnight in Paris, Woody Allen

FONTE ZOOM:
De métrage Midnight in Paris de Woody Allen van een est ode aan Paris, een film heerlijke vol nostalgie mourir het verlangen naar vervlogen tijden, zoals de Jaren Twintig en de la Belle Époque, l'neemt de eigenlijk ook een op de beetje. Maar wie nooit eerder te lijden avait van een dergelijke zoete Weemoed, kon wel eens voor de bijl gaan bij het aanschouwen van deze rijk geënsceneerde film.

Woody Allen

Woody Allen heeft een sinds 1966 films indrukwekkend de aantal geregisseerd. Films Veel SPELEN af zich à New York en les als de hebben thema de achtergrond Joodse, Filosofie, relatieproblemen en seks. Vaak zijn de Films doordrenkt van een neurotische zelfreflectie en niet Zelden speelde Woody Allen één van de hoofdrollen zijn propres films. Een klein, druk, mannetje neurotisch rencontré droefgeestige ogen en eeuwig en altijd verwikkeld dans relatieproblemen de worstelend rencontré levensvragen.

Woody Allen lijkt zijn arbeidsterrein van New York naar bonne vieille Europe te hebben verlegd, veulent en 2008 regisseerde Woody Allen de film "Vicky, Cristina, Barcelona" à Barcelone en zijn en 2010 film uitgebrachte "Midnight in Paris" heeft uiteraard Paris als décor. Voor films deze laatste est Woody Allen Erin Geslaagd een hoofdpersoon, Owen Wilson, te vinden, die veel van hemzelf weg heeft. Hij est weliswaar veel jonger en langer, maar hetzelfde rossige haar en dezelfde ogen; dezelfde neurotische, zij het iets rustigere uitstraling en bij Tijd en Wijlen l'attitude klunzige. Dat kan geen toeval zijn, maar het est resultaat van een grondige selectie; des misschien est het een zelfprojectie. Trouwens de gehele CAST "uit vervlogen tijden" bestaat uit personen filière Gelijkenis Tonen rencontré de echte beroemdheden. Kijk bijvoorbeeld maar naar de foto van de echte Gertrude Stein de echte de Dalí.

Voor biografie en compleet overzicht van het oeuvre van Woody Allen: zie wikipedia / Woody Allen.

Midnight in Paris

Soms weet dat het je meteen goed zit, als de films van je keuze begint. Dat is het geval bij "Midnight in Paris", le film de meest recente van Woody Allen. Prachtige beelden van Parijs en een jazzy jaren twintig muziekje zetten de toon.

De Amerikaanse Gil Pender est samen zijn verloofde rencontrés en toekomstige schoonouders dans Paris. Gil est scenarioschrijver, maar een droomt ervan roman te schrijven. Terwijl zijn verloofde allerlei uitstapjes arrangeert, trekt Gil zich coursiers meer terug. Zij stapt na een dineetje in een taxi, maar hij geeft er de voorkeur aan het porte Nachtelijke Paris te zwerven. Hij verdwaalt en zit Ergens op een bordes uit te puffen. Dan het slaat 12,00 uur: middernacht. Er Rijdt een oude Peugeot voor rencontré daarin niemand minder dan Scott Fitzgerald en zijn vrouw Zelda. Vol verbazing stapt hij de jaren twintig binnen, waar hij beroemde schrijvers en Schilders ontmoet: Hemingway, Gertrude Stein, Picasso, Dalí en een aantrekkelijke dame mourir op dat nog een instant relatie heeft rencontré Pablo Picasso. Neemt ourlet op Het sleeptouw naar allerlei feesten en ook voor het oog van de toeschouwer est het feest wat betreft de jaren twintig enscenering. Plus tard dans le film de mogen nous op dezelfde manier van de Belle Époque meegenieten. Overdag est Gil weer in het Heden en werpt hij zich op het schrijven van zijn boek. Gertrude Stein heeft zijn om zich opgeworpen manuscrit te becommentariëren.
Intussen gaat het niet goed natuurlijk helemaal tussen Gil en zijn verloofde. Het dringt tot porte ourlet dat ze Verrassend weinig overeenkomsten hebben.

Het verhaal est maar een gietvorm voor de kaleidoscopische nostalgie, die Woody Allen ons voorschotelt. Nostalgie est het romantische sausje, waarmee mensen die in het leven Heden, voorgaande tijdperken overgieten. Uit een soort onvrede met het huidige tijdperk. Nostalgie Met est niets mal, maar je moet je alleen realiseren dat - indien je daadwerkelijk in een ander tijdperk leefde - dat dan ook voor jou het zou Heden en zijn dat dat heden dan ook wel eens minder rooskleurig kan zijn. Gil ontmoet dans de jaren twintig de -minnares van Picasso en terwijl Gil helemaal weg van de jaren est twintig, verlangt zij naar de la Belle Époque. Zij la O.A. de Daar Gauguin en Degas, die op hun beurt liever dans la Renaissance hadden geleefd. Aan het einde een van de film de Woody Allen echt grapje: vader de van de verloofde van een Gil avait privé-détective ingehuurd om de Curieuze gangen van zijn toekomstige schoonzoon na te gaan. Het blijkt dat deze - al porte struinend tijdperken diverse - de weg est kwijtgeraakt en zich plotseling dans de pruikentijd aan het Koninklijk Hof bevindt, waar hij zijn voor mag rennen leven. Veulent des hommes dreigt de indringer een kopje kleiner te maken.

Misschien moet je niet in een ander tijdperk willen leven, maar als je van deze film zit te genieten, ben je er lekker toch même uit en kun je je ongestraft porte je nostalgische gevoelens laten meeslepen. Je komt na de films vanzelf weer bovendrijven, als je moet constateren dat op jou er geen Peugeot uit de jaren twintig staat te wachten.
VOIR AUSSI:
  1.  
  2.  
  3.  
Sans commentaires

Laisser un commentaire

Code De Sécurité