Revoir Underoath - Lost in the Sound of Separation

FONTE ZOOM:
Underoath gaat verder en komt opnieuw met een album solide binnen de la scène rock en Christelijke daarbuiten. Lost in the Sound of Separation est een volwassen en explosieve plaat. Als je een van de beetje emocore / metalcore plié, dan ken je Underoath vaste al een tijdje. Van hun melodische death metal terug een Tijd, hun zoete emocore op Ils Seulement Chasing sécurité, en hun hervonden son metalcore op Définir la Grande Ligne. De la rondom de Lost in the Sound of Separation waren Hoog. Die van mij ook.

En op het eerste Geluid werden die niet verwachtingen helemaal waar gemaakt. Maken Wat ze nou weer voor Muziek? Na het Horen van eerste de nummers. Maar na de hele cd een aantal keer geluisterd te hebben, maar ik kan 1 conclusie trekken: een topalbum, en het beste dat ik tot nu orteil en 2008 gehoord heb.

Experimentaler, coursiers maar nog brutaal

Het album hele ademt de son Underoath, maar in een nieuw ietwat jasje. De dissonante riffjes, de chant clair van Aaron en de atmosferische synthé geluiden zijn zeker terug te vinden, maar Spencer vocalen zijn ietwat meer op De Lage toonhoogten gefocust en de genre hun bande de lijkt lichtelijk op te willen rekken - "Emergency Broadcast: la fin est Près de "Doet aan industrielle. Er Zitten gedeeltes ook wat de experimentelere dans, zoals het einde van "Le seul survivant a été miraculeusement épargnée", dat mij aan mewithoutYou doet denken. "Le vide créé" est een nummer dat melodisch ver Boven de andere nummers uitsteekt - ook een weer sprongetje genre binnen het.

Bijna alle pistes weten je mee te slepen dans Bekende de son Underoath, Toch Vooral porte gekenmerkt het harmonieuze Samenspel van grognements en chant clair. Op Sommige stukken kun je genieten van de georganiseerde chaos, terwijl andere stukken je haast verplichten mee te zingen. "Trop lumineux pour voir, trop fort pour entendre", wat doet denken aan "Certains sollicitera .." van het album de vorige, bevat een zeer accrocheur gedeelte waarin Aaron zijn gebed dix hemel richt: "bon Dieu, pouvez-vous nous faire encore la maison ", a rencontré ritmisch geklap op de achtergrond.

Een album heerlijk, dat het beste misschien niet aller tijden est, maar een hele tijd zeker mee zal gaan. Ik ben benieuwd welke richting Underoath met het volgende album op zal gaan.
VOIR AUSSI:
  1.  
  2.  
  3.  
Sans commentaires

Laisser un commentaire

Code De Sécurité