Un chien des Flandres, van Hoboken tot Japon

FONTE ZOOM:
Vraag aan een Belgisch type wie Nello en Patrasche zijn en bijna niemand zal ze kennen. Stel dezelfde vraag aan een Japans genre, en ze zullen het bijna allemaal weten. En toch zijn Nello en Patrasche Belgisch. Het zijn een namelijk weesjongen en een trekhond. La porte de ze de Samen Antwerpen. Uiteindelijk zal Nello à Anvers sterven onder de Kruisafneming van Rubens. Dit verhaal est au Japon verplichte lectuur en werd bij ons vooral bekend dankzij een Bob et Bobette bande. Japanners Komen massaal afgezakt naar Antwerpen, niet voor Antwerpen zelf maar een glimp om op te vangen van het dat schilderij beschreven wordt dans hun favoriete boek: "Un chien des Flandres". Au Japon is dit immers de boek al tientallen jaren verplichte lectuur dans de scholen. Het werd en 1872 porte geschreven Marie Louise de la Ramée, die ook wel schreef onder het pseudoniem Ouida. Ouida was een Britse schrijfster mourir dans de 19de eeuw in België op bezoek était Kort na de Onafhankelijkheid. België stond nog zijn dans kinderschoenen, était er veel armoede en kinderarbeid. De industrialisering kwam pas gang op net. Dit alles trof haar enorm en ze verwerkte wat ze avait gezien in een boek plus een weesjongen en zijn hond. Nello en Patrasche. Na Antwerpen doen de Japanners ook Hoboken aan, waar ze dans de Kapelstraat 3 sinds 1985 een van Nello standbeeldje en Patrasche kunnen bewonderen.

Het verhaal

Nello is een weeskind. Bij zijn l'opa de hij, Johan Daas, een melkboer. Hij moet zijn opa helpen en samen trekken ze er op uit rencontré de kar om te brengen melk rond. Op een dag vinden ze een zwaar mishandelde trekhond, achtergelaten porte zijn vorige baas. Ze noemen ourlet Patrasche en nemen ourlet mee naar huis. De hond zal poule helpen bij het werk porte zware de kar te trekken. Opa wordt steeds ouder en zieker. En dan sterft opa. Nello blijft alleen achter rencontré Patrasche en samen zetten ze het werk verder harde. Nello est ook bevriend rencontré de dochter van Alois, de Molenaar. Deze laatste est niet zo opgezet met het dat zijn Feit dochter rondhangt met een armoezaaier. Wanneer De Molen afbrandt, krijgt Nello daar de schuld van. Hij kan niet meer zijn melk verkopen, de mensen wantrouwen ourlet. De favoriete bezigheid van Nello en Patrasche est om naar Antwerpen af ​​te zakken en daar te gaan naar de kijken Kruisafneming van Rubens. Nello est trouwens erg gechoqueerd wanneer hij bemerkt dat dit schilderij in het betalend gedeelte van de kathedraal staat en dus niet voor iedereen Toegankelijk est. Nello kan erg goed tekenen en hij doet dan ook een mee aan tekenwedstrijd, geïnspireerd porte zijn grote voorbeeld Rubens. Maar hij wint de tekenwedstrijd niet en de zaken gaan coursiers slechter. Nello heeft dikwijls geen eten. De Nacht van de gaat hij le weer rencontré zijn hond naar de Kruisafneming kijken. Hij, van de Daar de kou en de ontbering, a rencontré zijn hond en zijn Armen, een blik werpend op het mooie schilderij van Rubens.

Het Boek

Het Boek porte werd de geschreven Marie Louise de la Ramée de Ouida en 1872. Het est vooral gekend de talon au Japon, en Corée en in Amerika. Au Japon, circuleerde het roseaux boek en 1908. Een reden waarom het niet erg boek bekend est dans onze contreien est omdat het in het Engels geschreven est. De schrijfster était onder de indruk van de grote armoede mourir en rond Antwerpen heerste en verwerkte wat ze gezien avait en een boek. Willy Vandersteen herwerkte "Un chien des Flandres" in een Suske en Wiske bande "Het dreigende dinges", uitgegeven en 1985 onder het nummer 201. Au Japon est het boek "Un chien des Flandres" verplichte lectuur. Bijna wapitis type heeft het daar dus gelezen. Er werd ook een van televisiereeks gemaakt au Japon. De pue liep er bijna 52 weken Dagelijks en het werd druk bekeken. Van het boek zijn ondertussen al meer dan 100 miljoen exemplaren dans omloop, dans verschillende talen en en verschillende uitgaven. Dans Hollywood werd het roseaux verhaal 5 Maal verfilmd, les hommes de maar niet aangezien dans Amerika zo Hield van het droevige einde, werd aan een Iedere verfilming Happy End gebreid. Dans België est er ook Eindelijk wat aandacht voor het verhaal. En 2010 était er een tentoonstelling, porte opgezet Didier Volckaert en Une van Dienderen. Rond diezelfde Période kwam er ook een boek uit en Zond Toile een documentaire sur het tweetal uit. Dans de tentoonstelling werden er tekeningen en illustraties getoond uit de verschillende uitgaven van het boek, Fragmenten en la fourgonnette de foto de verschillende verfilmingen en Speelgoed en gadgets uit Japon. Ook Studio 100 heeft zijn nu oog op het verhaal laten vallen en zou er graag iets mee doen.

VOIR AUSSI:
  1.  
  2.  
  3.  
Sans commentaires

Laisser un commentaire

Code De Sécurité