Hells Canyon, de diepste Canyon in N-Amerika

FONTE ZOOM:
Hells Canyon is een geduchte concurrent van de Grand Canyon in Arizona, zij het dan dat deze enorme canyon in het Wallowa-Whitman National Forest zowat onbekend is bij het grote publiek. De canyon ligt op de grens van noordoost Oregon en west Idaho en is met zijn ongelooflijke diepte van 2.436 m de diepste rivier canyon in de Verenigde Staten. De 260.000 hectare grote Hells Canyon National Recreation Area biedt een prachtig schouwspel aan met ruige panorama's, wilde rivieren, spectaculaire bergtoppen, natuurlijke begroeing en een beschermd dierenbestand.

Prehistorisch ontstaan

Driehonderd miljoen jaar geleden lagen de bergen van Wallowa en Hells Canyon aan de kust van de Stille oceaan, en men vindt er trouwens nog heel wat maritieme fossielen. Door vulkanische activiteit werden in de oceaan een reeks eilanden gevormd, die nadien geleidelijk op de tektonische oceaanplaat naar het vasteland dreven. Zo'n 120 miljoen jaar geleden botsten deze eilanden op het vasteland en smolten er mee samen. De oceaanplaat boorde zich vervolgens onder de plaat van het vasteland, stuwde de bergen van Idaho, de Blue Mountains en Hells Canyon naar boven en veroorzaakte een serie massieve magma-uitbarstingen. Vijftig miljoen jaar geleden begon in de oceaan een periode van heftige vulkanische activiteit, die de bergen aan de kust van Oregon en de Cascade range schiep en de ruimte tussen de twee bergketens werd opgevuld met een immens meer. Zestien miljoen jaar geleden was er opnieuw een lange periode van intense vulkanische activiteit, die in dit meer een laag van lava, asse en basalt neerpootte, die zo'n 3 km dik was ! Zes miljoen jaar geleden kwamen de vulkanen weer tot rust, maar nu was het weer de beurt aan de tektonische activiteit en de bergketens aan de kust werden deze maal weer westwaarts geduwd tot ze nu zo'n 500 km van Wallowa liggen. In het meest recente miljoen jaar waren er verschillende ijstijden, waaronder de laatste zo'n 10.000 jaar geleden. Het gaan en komen van de gletsjers kamde de bergen af en schuurde valleien uit, waarna de erosie van regen, water en wind het werk verder zette.

De Nez Percé

Helemaal in het noord-oosten van de staat Oregon ligt het Wallowa-gebied, of Wah-La-Wah, zoals de Nez Percé Indianen de bergen, het meer, de rivier en de vallei noemden. Zij waren immers verwoede vissers en Wah-La-Wah was tevens de naam voor de driepoot, waar ze hun netten aan hingen. Reeds vóór 5.000 BC kwamen diverse Indianenstammen overwinteren in dit gebied, met zijn relatief milde winters en overvloedig wildbestand. De Nez Percé, Umatilla, Yakima, Shoshone, Cayuse en Bannock beschouwden deze streek als neutraal terrein, waar alle stammen in vrede konden samenwonen.

Verkenning

In 1805 werd het gebied verkend door de Lewis & Clark expeditie, nadat de Amerikanen met de Louisiana Purchase heel het grondgebied van Frankrijk hadden gekocht. Ze verkenden de Salmon River, maar keerden terug voor ze de canyon hadden gezien. In 1811 verkende de Wilson Price Hunt expeditie de Hells Canyon, op zoek naar een verbinding met de Columbia rivier. Zoals zovele andere ontdekkingsreizigers moesten ook zij echter de duimen leggen voor honger, koude en de uitzonderlijke ontoegankelijkheid van het gebied.

La Grande en de goudkoorts

Vanaf 1843 werd de stad La Grande een rustplaats op de Oregon Trail, die méér dan 300.000 kolonisten van Missouri naar de rijke graslanden van Oregon bracht. In 1860 werd goud ontdekt in de heuvels en op slag liepen de Indianen natuurlijk in de weg, ondanks eerder gesloten "eeuwigdurende" verdragen... Hun oorspronkelijke grondgebied van 6,8 miljoen hectaren over vier hedendaagse staten werd keer op keer gereduceerd via allerlei wettige en minder wettige middeltjes, tot er na de verfoeilijke Dawes Allotment Act van 1887 amper nog 26.000 hectaren van overbleven...

De blanke ‟ecologie"...

Na de kolonisten en de goudzoekers kwamen de farmers, en samen verwoestten deze blanke parasieten op minder dan 50 jaar bijna heel het originele landschap, daar waar de Indianen méér dan 7.000 jaar lang in quasi symbiotische harmonie met de natuur geleefd hadden. De blanken rooiden alle bomen, draineerden de moerassen, groeven kanalen voor irrigatie, veranderden de loop van de rivieren, ploegden de rijke graslanden om en bedreven jaren aan een stuk intensieve monoculturen. Meteen verdreven ze ook het wild, droogden de bodem uit die tot stof veranderde in de lange hete zomers, verarmden de toplaag die enkel geschikt was voor grasland, en veroorzaakten zelfs een lokale klimaatswijziging...
VOIR AUSSI:
  1.  
  2.  
  3.  
Sans commentaires

Laisser un commentaire

Code De Sécurité